لازم نيست كه انسان در پي اين باشد كه به خدمت حضرت ولي عصر (عج) تشرّف حاصل كند؛ بلكه شايد خواندن دو ركعت نماز، سپس توسّل به ائمه (عليهم السلام) بهتر از تشرّف باشد.

*
ما در درياي زندگي در معرض غرق شدن هستيم؛ دستگيري وليّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسيم. بايد به وليّ عصر (عج) استغاثه كنيم كه مسير را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.

*
دعاي تعجيل فَرج، دواي دردهاي ما است.

*
در زمان غيبت هم عنايات و الطاف امام زمان (عج) نسبت به محبّان و شيعيانش زياد ديده شده؛ باب لقا و حضور بالكليّه مسدود نيست؛ بلكه اصل رؤيت جسماني را هم نمي شود انكار كرد!

*
با وجود اعتقاد داشتن به رئيسي كه عينُ الله الناظره است، آيا مي توانيم از نظر الهي فرار كنيم و يا خود را پنهان كنيم؛ و هر كاري را كه خواستيم، انجام دهيم؟! چه پاسخي خواهيم داد؟!

*

هر چند حضرت حجت (عج) از ما غايب و ما از فيض حضور آن حضرت محروميم؛ ولي اعمال مطابق يا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را مي‌دانيم؛ و اين كه آيا آن بزرگوار با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامي - هر چند ضعيف - خدمتش مي‌فرستيم؛ و يا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضي و ناراحت مي كنيم!

*
علايمي حتميّه و غير حتميّه براي ظهور آن حضرت ذكر كرده اند. ولي اگر خبر دهند فردا ظهور مي كند، هيچ استبعاد ندارد! لازمۀ اين مطلب آن است كه در بعضي علايم، بَداء صورت مي گيرد و بعضي ديگر از علايم حتمي هم، مقارن با ظهور آن حضرت اتفاق مي افتد.

*
انتظار ظهور و فرج امام زمان (عج)، با اذيّت دوستان آن حضرت، سازگار نيست!

*
چه قدر حضرت [امام زمان (عليه السلام)] مهربان است به كساني كه اسمش را مي برند و صدايش مي زنند و از او استغاثه مي كنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!

*
خداوند كام همۀ شيعيان را با فَرج حضرت غائب (عج) شيرين كند! شيرينيها، تفكّهاتِ زائد بر ضرورت است؛ ولي شيريني ظهور آن حضرت، از اَشدّ ضرورات است.

*
مهمتر از دعا براي تعجيل فرج حضرت مهدي (عج)، دعا براي بقاي ايمان و ثبات قدم در عقيده و عدم انكار حضرت تا ظهور او مي باشد.

*
افسوس كه همه براي برآورده شدن حاجت شخصي خود به مسجد جمكران مي روند، و نمي دانند كه خود آن حضرت چه التماس دعايي از آنها دارد كه براي تعجيل فَرَج او دعا كنند!

*
امام (عج) در هر كجا باشد، آن جا خضراء است. قلب مؤن جزيرۀ خضراء است؛ هر جا باشد، حضرت در آن جا پا مي گذارد.

*
قلبها از ايمان و نور معرفت خشكيده است. قلب آباد به ايمان و ياد خدا پيدا كنيد، تا براي شما امضا كنيم كه امام زمان (عج) آن جا هست!

*
اشخاصي را مي خواهند كه تنها براي آن حضرت باشند. كساني منتظر فرج هستند كه براي خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه براي برآوردن حاجات شخصي خود!

*
به طور يقين دعا در امر تعجيل فرج آن حضرت، مؤثّر است، اما نه لقلقه.

*
آري، تشنگان را جرعۀ وصال و شيفتگان جمال را آب حيات و معرفت مي دهند. آيا ما تشنۀ معرفت و طالب ديدار هستيم و آن حضرت آب حيات نمي دهد، با آن كه كارش دادرسي به همه است و به مضطرّين عالم رسيدگي مي كند؟!

*
ائمه (عليهم السلام) فرموده اند: شما خود را اصلاح كنيد، ما خودمان به سراغ شما مي آييم و لازم نيست شما به دنبال ما باشيد!

*
تا رابطۀ ما با وليّ امر: امام زمان (عج) قوي نشود، كار ما درست نخواهد شد. و قوّت رابطۀ ما با وليّ امر (عج) هم در اصلاح نفس است.

*
چه قدر بگوييم كه حضرت صاحب (عج) در دل هر شيعه اي يك مسجد دارد!

*
هر كس كه براي حاجتي به مكان مقدّسي مانند مسجد جمكران مي رود، بايد كه اعظم حاجت نزد آن واسطۀ فيض، يعني فرجِ خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

*
خدا مي داند در دفتر امام زمان (عج) جزو چه كساني هستيم! كسي كه اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه مي شود. همين قدر مي دانيم كه آن طوري كه بايد باشيم، نيستيم!

*
آيا مي شود رئيس و مولاي ما حضرت وليّ عصر (عج) محزون باشد، و ما خوشحال باشيم؟! او در اثر ابتلاي دوستان، گريان باشد و ما خندان و خوشحال باشيم و در عين حال، خود را تابع آن حضرت بدانيم؟!

*
اگر اهل ايمان، پناهگاه حقيقي خود را بشناسند و به آن پناه ببرند، آيا امكان دارد كه از آن ناحيه، مورد عنايت واقع نشوند؟!

*
با اين كه به ما نه وحي مي شود نه الهام، به آن واسطه اي كه به او وحي و الهام مي شود توجه نمي كنيم؛ در حالي كه در تمام گرفتاري ها - اعمّ از معنوي و صوري، دنيوي و اُخروي - مي توان به آن واسطۀ فيض؛ حضرت حجّت (عليه السلام)، رجوع كرد.

*
حضرت غائب (عج) داراي بالاترين علوم است؛ و اسم اعظم بيش از همه در نزد خود آن حضرت است. با اين همه، به هر كس كه در خواب يا بيداري به حضورش مشرّف شده، فرموده است: براي من دعا كنيد!

*
راه خلاص از گرفتاري ها، منحصر است به دعا كردن در خلوات براي فرج وليّ عصر (عج)؛ نه دعاي هميشگي و لقلقۀ زبان... بلكه دعاي با خلوص و صدق نيّت و همراه با توبه.